دانلود پایان نامه درمورد پياده، ورودي، خيابان، هايي

دانلود پایان نامه

خوبي گزارش شده اند و تقريباً همه شهرها به شکل فعالي سياست هاي مربوطه را در طراحي ها و برنامه ريزي هاي خود دخيل کرده اند. با توجه به اهميت اصول CPTED پيش از آنکه به موارد جزئي تر بنگريم لازم است مختصري به پيشينه اين جنبش بپردازيم:

خيابان ها و پياده روها
خيابان ها، پياده روها و تقاطع ها بايد به گونه اي طراحي شوند که از افراد پياده در مقابل وسايل نقليه حمايت کنند و پياده روي را تشويق کنند. همچنين بايد طوري طراحي شوند که الگوي خيابان واحد همسايگي را حفظ کنند و داراي روشنايي مناسب، نظارت طبيعي و مرزهاي مشخص ميان حيطه هاي عمومي، نيمه عومي و خصوصي باشند. طراحي چشم انداز خيابان بايد مانع ويرانگري و بي نظمي و ديگر انواع جرم و بي نظمي باشد.
– ترافيک سواره: در خيابان ها بايد رفت و آمد دو طرفه باشد. زيرا به کاهش سرعت وسايل نقليه کمک مي کند. خط سمت راست بايد به عبور و مرور دوچرخه ها، اتوبوس ها و مکان هاي بارگيري و تخليه بار اختصاص يابد. پارکينگ هاي خياباني بايد کم تعداد باشند.
– ايستگاه هاي اتوبوس و محل هاي قرارگرفتن دوچرخه: ايستگاه ها بايد در مکان هايي قرار گيرند که فعاليت پياده بسياري در آنها جريان دارد و نظارت طبيعي خوبي وجود دارد. بايد براي استفاده در شب به خوبي روشن شده باشند. پناهگاه هاي ايستگاه اتوبوس بايد شفاف باشند تا افرادي که در درون آنها ايستاده اند از محوطه اطراف قابل رويت باشند.
– محل هاي نشستن: براي استراحت مردم و مشاهده فعاليت هاي آنان بايد مکان هايي براي نشستن فراهم شود. اين موارد بايد به گونه اي طراحي شوند که براي نشستن – نه خوابيدن- راحت باشند. همچنين طراحي آنها بايد مانع اسکيت سواري بر روي آنها باشد.
– مرزها: بايد مرزهاي کاملا مشخصي ميان حيطه هاي عمومي، نيمه عمومي، خصوصي و نيمه خصوصي در نظر گرفته شود. اين مرزها لازم است در ورودي هاي ساختمان ها، توسعه هاي مسکوني، مراکز خريد، پارکينگ ها و ساير موارد تعريف شوند. مرزها را مي توان با علائم، ديوارها، حصارها، منظرسازي ها، کف سازي هاي خاص و نظاير اين ها ايجاد کرد.
– نماهاي ساختماني: جهت ساختمان ها بايد به گونه اي که رو به خيابان است، طرح شود و ورودي ها و پنجره هايي داشته باشند که امکان نظارت طبيعي بر خيابان را فراهم کنند. درهاي ورودي بايد در نزديکي پياده روها قرار گيرند تا ايجاد مخفيگاه ننمايند.
– طبقه اول ساختمان هاي مسکوني تا حد امکان بايد حداقل سه فوت بالاتر از سطح خيابان قرار گيرند. به اين ترتيب امکان ديد از داخل به خارج فراهم است اما عابران خيابان به داخل خانه ها ديد ندارند.
– دستگاه هاي خودپرداز و تلفن هاي پولي: اين موارد بايد در مکان هايي قرار بگيرند که داراي ترافيک پياده بسيار هستند و در نتيجه نظارت طبيعي در اين محل ها وجود دارد. همچنين بايد در ساعات تاريک به خوبي روشن شوند.
– تونل هاي پياده: تونل هاي پياده نقاط به دام اندازي بالقوه اي هستند. به ويژه اگر ورودي آنها از اطراف قابل رويت نباشد. همچنين اين مکان ها اغلب محل خواب افراد بي خانمان هستند و ديوارهاي آنها اغلب مملو از ديوار نوشته هاست. در مواردي که وجود اين تونل ها ضروري است بايد به خوبي نورسازي شوند و داراي درهايي باشند که در شب امکان بستن آنها وجود داشته باشد. ساعاتي که تونل باز است بايد در علائم و تابلوهاي کنار آن، مشخص شود علاوه بر نصب دوربين هاي حفاظتي، منظرسازي بايد ورودي تونل را تا حد ممکن قابل رويت سازد.

مکان هاي عمومي در فضاي باز
اين مکان ها براي برگزاري رويدادهايي چون نمايشگاه ها، کنسرت ها و مواردي از اين قبيل مورد استفاده قرار مي گيرند، و يا ممکن است در قالب پارک ها باشند. اين مکان ها بايد خطوط ديد بدون مانعي از خيابان هاي اطراف داشته باشند و طراحي منظر آنها در مقابل ويراگري مقاوم باشد. شاخص هاي طراحي مربوط به حصارها و سرويس هاي اين مکان ها در زير آمده است.
– حصارها و درها: ممکن است لازم باشد برخي مکان هاي عمومي فضاي باز در شب بسته شوند تا از انجام فعاليت هاي خلاف و غير قانوني در آنها جلوگيري شود. اين موارد بايد محصور شوند و در مکان هاي مناسب ورودي هاي سواره و پياده داشته باشند. حصارهاي مشبک فلزي در امتداد خيابان بهترين گزينه هستند زيرا ديد را محدود نمي کنند، در مقابل اين نوشته ها کمتر آسيب پذيرند، مخفيگاه ايجاد نمي کنند و بالا رفتن از آنها مشکل تر است. ارتفاع اين حصارها بايد حداقل 6 فوت باشد.
– سرويس هاي بهداشتي عمومي: ورودي اين مکان ها بايد از خيابان هاي اطراف مشخص باشد به طوري که در ديدرس عابران پياده باشد. نبايد در پشت ساختمان و يا در انتهاي راهرو قرار بگيرند. سرويس هاي زنانه و مردانه مجزا هر يک بايد تنها يک ورودي در يکسوي ساختمان داشته باشند. فضاي داخلي بايد تا حد امکان باز باشد تا امکان مخفي شدن را ندهد.

ساختمان هاي مسکوني
در مراکز شهرها انواع مختلفي از ساختمان هاي مسکوني مي تواند وجود داشته باشد. اين موارد از ساختمان هاي بلندمرتبه تا دو يا سه طبقه متغيرند. برخي از ساختمان هاي مسکوني ممکن است دفاتر اداري يا خرده فروشي در خود داشته باشند. خط مشي هاي اين بخش مربوط به دسترسي پياده و سواره، پارکينگ و محل قرارگيري دفاتر اداري، آسانسورها، رختشويخانه ها و نظاير اينهاست که به تفکيک ساختمان هاي بلندمرتبه، کوتاه مرتبه (چند واحدي) و خانه هاي رديفي عنوان شده اند.
از جمله اين موارد مي توان به ضرورت تک بودن ورودي ه
اي پياده و پارکينگ، داشتن کارت ورودي ساکنين و قرارگيري سرويس هاي خدماتي در مکان هاي داراي نظارت طبيعي براي ساختمان هاي بلندمرتبه؛ نصب حصار يا ديوار در ورودي خانه هايي که در فرورفتگي قرار دارند، استفاده از درهايي که به طور اتوماتيک پس از بسته شدن قفل مي شوند و مقرراتي درخصوص پارکينگ هاي ساختمان هاي کوتاه مرتبه اشاره کرد.

ساختمان هاي اداري
موارد مورد اشاره در اين بخش همانند ساختمان هاي مسکوني بر دسترسي به ساختمان و چگونگي قرارگيري امکانات در ساختمان تاکيد دارد.

ساختمان هاي با کاربري مختلط مسکوني- اداري و پارکينگ عمومي
خط مشي هاي مربوط به ساختمان عنوان شده قابل استفاد در اين بخش ذکر شده اند. اما در بخش پارکينگ عمومي که ممکن است در ساعاتي که مورد استفاده کارکنان قرار نمي گيرند، پارکينگ عمومي باشند بهره گيري از علائم راهنمايي که ساعات در دسترس عموم قرار گرفتن پارکينگ را مشخص مي کنند، تعيين نرخي براي اين استفاده، در نظر گرفتن آسانسوري مجزا براي ترديد عموم در بين طبقات پارکينگ و مواردي اين چنين ضروي شمرده شده است.

مراکز خريد
شاخص هاي زير براي حيطه ها و امکاناتي که در نواحي عمومي خارج از مغازه ها، رستوران هاي شخصي، تئاترها و ساير موارد قرار دارند به کار گرفته مي شود.
– ورودي ها از خيابان: مراکز خريد و فروشگاه هاي بزرگ بايد مطابق راهبردهاي شهري تا حد امکان فشرده و داراي فعاليت هاي مختلف باشند. بايد ورودي ها و خروجي هاي متعدد از خيابان و به خيابان داشته باشند. ورودي وسايل نقليه مي تواند زمان بندي خاص خود را داشته باشد اما ورودي هاي دوچرخه و پياده معمولاً در همه ساعات باز هستند.
– پارکينگ: محل توقف اتومبيل ها بايد در مکاني زير ساختمان و يا پشت آن باشد. به اين ترتيب دسترسي پياده از اين مکان به داخل ايمن تر و منظر خيابان زيباتر خواهد بود.
– محل قرارگيري امکانات و فعاليت ها: امکانات و فعاليت هايي که تعداد زيادي از مردم را به خود جذب مي کنند همانند محل هاي ارائه سرويس غذايي، بايد در مکان هايي قرار بگيرند که ترافيک پياده زيادي نداشته باشد تا امکان نظارت طبيعي به وسيله افرادي که در محيط هستند فراهم باشد. به عکس مواردي چون تلفن هاي عمومي و دستگاه هاي خودپرداز که جمعيت زيادي را به خود جلب نمي کنند بايد در مکان هايي با تردد پياده بالا قرار بگيرند.
– سرويس هاي بهداشتي بايد در مکاني باشند که ورودي آنها در ديدرس عموم قرار داشته باشد و نه در پشت ساختمان.
– محل هاي نشستن: اين محل ها بايد براي استراحت، خوردن و مشاهده فعاليت در نظر گرفته شوند.
– روشنايي: نور شديد يکساني بايد در پارکينگ ها، پياده راه هاي درون فضاي باز، ميدانچه ها و ساير چنين فضاهايي فراهم شود. ضرورت دارد تجهيزات مربوطه در مقابل خرابکاري ها مقاوم باشند.
– سيستم ارتباطي در مواقع اضطراري: تلفن ها، آژيرهاي خطر و مواردي از اين دست بايد در مکان هاي مناسب براي گزارش دادن افراد نصب شوند. علائمي براي نشان داند مکان سيستم هاي ارتباطي در مواقع اضطراري لازمند.

عناصر مشترک در همه طراحي ها
– منظرسازي: سايبان هاي درختان بالغ بايد حداقل 8 فوت بالاتر از سطح زمين قرار داشته باشد. بوته ها بايد در محيط هايي که حريم خصوصي و کاهش سر و صدا در درجه اول اهميت قرار دارد، يا در مکان هاي که گياهان بلندتر ديد يا نور را محدود نمي کنند و ايجاد مخفيگاه نمي يايند در ارتفاعي کمتر از 3 فوت نگهداري شوند.
درخت ها بايد دور از ديوارها، حصارها و ساختمان ها قرار بگيرند تا به عنوان ابزاري براي بالا رفتن مورد استفاده قرار نگيرند. همچنين بايد در فاصله اي مناسب از روشنايي و تيرهاي چراغ برق قرار بگيرند تا مانع نوررساني آنها نشوند.
– حصارها، ديوارها و درها: وقتي ديوارهاي ساختمان در طول خيابان قرار مي گيرند نيازي به حصارها و ديوارهاي جداگانه اي نيست. در مواردي که ديوارهاي ساختمان به دلايلي از پياده سازي عقب تر هستند وجود چنين حفاظ هايي ممکن است لازم باشد. حصارهاي مشبک فلزي به دلايل پيش گفته اولويت دارند.
ورودي ها و خروجي هاي پياده که داراي دستگيره هستند بايد به گونه اي طراحي شوند که دسترسي افراد مهاجم به آن را ناممکن سازد. خروجي ها بايد داراي فنري باشند که پس از خروج موجب بستن در شوند.
– رنگ هاي ضد ديوارنويسي و پوشش ساختمان ها و ديوارها: بر روي اضلاح خارجي ساختمان ها و ديوارها و ساير عناصر طراحي که بر روي آنها قرار مي گيرند از رنگ ها و يا پوشش هاي ضد ديوارنويسي بهره گرفت.
– جلوگيري از اسکيت سواري: صدمه هاي فيزيکي و سر و صداي ناشي از اسکيت سواري مشکل بزرگي به ويژه در مراکز خريد و پارک ها است. علاوه بر نصب تابلوهاي اسکيت ممنوع، شاخص هايي نيز در طراحي براي کاهش آن بايد در نظرگرفته شود. از جمله در جلوي نيمکت ها، جعبه هايي کاشت گياهان، ديوارهاي کوتاه و پله ها بايد پوشش زمين بسيار سخت و يا چمن باشند؛ پلاک هاي فلزي کوچکي در لبه هاي نيمکت ها، جعبه ها و ساير سطوح صاف که ممکن است مورد استفاده اسکيت سواران قرار گيرند، نصب شود؛ و مواردي جزئي اما حائز اهميت از اين قبيل.
– کوچه ها و مسيرهاي سواره: جرايم معمولاً در کوچه هاي واقع در پشت ساختمان ها رخ مي دهند زيرا نظارت طبيعي در آنها پايين است. اين موارد را مي توان با به کارگيري شاخص هاي زير کاهش داد. نوررساني مناسب در شب؛ قرار گرفتن پنجره ها و درها رو به کوچه ها؛ عدم وجود منظرسازي هايي که باعث مح
دود شدن خطوط ديد مي شوند؛ نصب علائم مربوط به ممنوعيت پارک اتومبيل و نظاير آن؛ وجود سرعت گيرها؛ و نظارت از طريق دوربين.
– مکان هاي بارگيري و تخليه بار: اين محل ها بايد داراي درهايي باشند که تنها پس از شناسايي نگهبانان مربوطه گشوده مي شوند.
– نرده هاي آهني پله هاي خارجي، بالکن ها و پاسيوها: مورد اشاره شده بايد نرده هاي فلزي باشند نه ديوارهاي يک تکه. به اين ترتيب امکان ديد اين مکان ها فراهم مي شود و به مخفيگاه مبدل نمي شوند.
– دسترسي در مواقع اضطراري: لازم است تمهيداتي براي دسترسي به نيروهاي پليس در چنين مواقعي انديشيده شود. از آنجا که نيروهاي پليس کليد ورودي را ندارند بايد کدي براي ورود آنها تعريف شود.
– مشخصه ساختمان ها: براي تسهيل شناسايي ساختمان ها توسط پليس، آتش نشانان و نيروهاي ساير ارگان هاي مرتبط بايد شناسه هايي براي ساختمان ها وجود داشته باشد. شماره پلاک ساختمان ها بايد به راحتي قابل خواندن باشد و با بدنه ساختمان در تضاد رنگي کامل باشد.
– نشانه ها و علائم: علائم بايد خوانا و با استفاد

دیدگاهتان را بنویسید

بستن منو